Why Do We Cry So Much For Imam Husayn (A)?
As-salamu alaykum, wa Rahmatu Allah. Why do you Shi'a cry so much? Come on, everyone around us cries a lot. It is not just us. Everybody hurts at some point or another. There are people out there crying on the most trivial things. At least when we cry, we cry in honour of a personality who gave back humanity; in a way that none of us can ever be grateful enough for. When I hear that there are people who cry because their football team got relegated, or I hear that there are people who may cry, for example, because a particular singer has just died, I can, in a way empathise, but in another way they will also appreciate that crying is a natural emotion.
There is a form of catharsis there. Sometimes the letting out or shedding of some grief or some tears at that moment helps each and every one of us. And it is a prophetic tradition. When we say it is a prophetic tradition it, is because we recognise that there are prophets of God, peace be upon them, who have cried at different moments and different intervals in their life.
When you look at me crying for Imam Al-Husayn in the month of Muharram. Remind yourself of Adam, alayhi as-salam, when the tears trickled from his eyes, when he asked God for forgiveness. Remind yourself of Noah who wept profusely. Remind yourself of Jacob when he cried for Joseph, or Joseph when he cried for Jacob. Did not Nabi Yaqub, alayhi as-salam, cry so much that he eventually lost his eyesight?
Remind yourself at the same time of the Holy Prophet, peace be upon him and his family, when he would cry for his sons when they died. Or when he would cry when he would look at the face of Imam Al-Husayn, alayhi as-salam, recognising that one day that head that he would be looking at would be severed on the plains of Karbala. Remember Fatimah az-Zahra', alayhi as-salam, when she cried remembering her father, and the list goes on.
And that is why the Imams of Ahl Al-Bayt, alayhum as-salam, when they tell us about the importance of crying. That is to remind us that part of the spirituality of the human being and the growth of the human being is that sometimes they shed tears. Does not God in the Qur'an mention to us that the Christians are the closest of people to us? Their monks, their priests are humble human beings, and when they hear what has been revealed to our Prophet you, will see that their eyes will overflow with tears.
Why did not God just say that you should not cry? Or the Christians should not cry, or that the Prophet should not cry? Or that Yaqub should not cry? Therefore, when I see Imam Zayn Al-'Abidin, alayhi as-salam, crying after Karbala, having seen the members of his family butcher in front of him, it becomes a teaching for me and for all my community forever. That these tears that we shed for Imam Al-Husayn, alayhi as-salam, actually are a cure for us and they maintain our spirituality. Wa as-salamu alaykum, wa rahmatu Allah.
As-salamu alaykum, wa Rahmatu Allah. Waarom huilen jullie Shi'a zoveel? Kom op, iedereen om ons heen huilt veel. We zijn niet de enigen. Iedereen heeft wel eens pijn. Er zijn mensen die huilen om de meest triviale dingen. Als wij huilen, huilen we tenminste ter ere van een persoonlijkheid die de mensheid heeft teruggegeven; op een manier waar niemand van ons ooit dankbaar genoeg voor kan zijn. Als ik hoor dat er mensen zijn die huilen omdat hun voetbalteam is gedegradeerd, of ik hoor dat er mensen zijn die huilen omdat bijvoorbeeld een bepaalde zanger net is overleden, kan ik me in zekere zin inleven, maar op een andere manier zullen ze ook begrijpen dat huilen een natuurlijke emotie is.
Daar zit een vorm van catharsis in. Soms helpt het loslaten of vergieten van verdriet of tranen op dat moment ieder van ons. En het is een profetische traditie. Als we zeggen dat het een profetische traditie is, dan is dat omdat we erkennen dat er profeten van God zijn, vrede zij met hen, die op verschillende momenten en op verschillende momenten in hun leven gehuild hebben.
Als je kijkt hoe ik huil voor Imam Al-Husayn in de maand van Muharram. Herinner jezelf aan Adam, alayhi as-salam, toen de tranen uit zijn ogen drupten, toen hij God om vergeving vroeg. Herinner jezelf aan Noach die overvloedig huilde. Herinner jezelf aan Jakob toen hij huilde om Jozef, of aan Jozef toen hij huilde om Jakob. Huilde Nabi Yaqub, alayhi as-salam, niet zoveel dat hij uiteindelijk zijn gezichtsvermogen verloor?
Denk tegelijkertijd aan de Heilige Profeet, vrede zij met hem en zijn familie, toen hij huilde om zijn zonen toen ze stierven. Of wanneer hij huilde toen hij naar het gezicht van Imam Al-Husayn, alayhi as-salam keek, wetende dat op een dag het hoofd waar hij naar keek zou worden afgehakt op de vlaktes van Karbala. Denk aan Fatimah az-Zahra', alayhi as-salam, toen ze huilde terwijl ze aan haar vader dacht, en de lijst gaat maar door.
En daarom vertellen de Imams van Ahl Al-Bayt, alayhum as-salam, ons over het belang van huilen. Dat is om ons eraan te herinneren dat een deel van de spiritualiteit van de mens en de groei van de mens is dat ze soms tranen laten. Zegt God in de Koran niet tegen ons dat de christenen de mensen zijn die het dichtst bij ons staan? Hun monniken, hun priesters zijn nederige mensen, en wanneer zij horen wat aan onze Profeet jou is geopenbaard, zullen zij zien dat hun ogen overvloeien van tranen.
Waarom heeft God niet gewoon gezegd dat jullie niet moeten huilen? Of dat de Christenen niet moesten huilen, of dat de Profeet niet moest huilen? Of dat Yaqub niet moest huilen? Daarom, als ik Imam Zayn Al-'Abidin, alayhi as-salam, zie huilen na Karbala, nadat hij de leden van zijn familie voor zijn ogen heeft zien afslachten, dan wordt het voor mij en voor mijn hele gemeenschap voor altijd een les. Dat deze tranen die we vergieten voor Imam Al-Husayn, alayhi as-salam, eigenlijk een genezing voor ons zijn en dat ze onze spiritualiteit in stand houden. Wa as-salamu alaykum, wa rahmatu Allah.
